مثلا" بعد از ظهر آرامی ست . فقط صدای دختر بچه ای می آید که فکر کنم با این یکی بشود ۷۸۹ مرتبه که مدام داد می زند : بهراد ؟ بهراااااد؟؟ می آی دکتر بازی؟؟؟ و این بهراده هم هیچ محلش نمی گذارد دیگر من هم  الان نگران بهراد شده ام و شاید بروم به کمک دخترک ....

 هم خونه رفته دانشگاه جلسه گفتگوی آزاد  ،روی زمین دراز می کشم  دستها را پشت سر قفل می کنم و به سقف چشم می دوزم ،..  به همه چیز فکر می کنم .. بیشتر از همه به داشتن یک  تخت درست و حسابی که مجبور نشوم هر بار که می خواهم دراز بکشم هی بروم بالش و پتو بیاورم . وهی خودم را متقاعد کنم که نه بابا مگه این همه سال رو تخت خوابیدی کجا رو فتح کردی و هی دلداری بدهم که روی زمین خوابیدن خیلی هم خوب است  .. و اگر خیلی دلم برای خودم بسوزد بگویم قول می دم برات یه تخت شاهانه بخرم با دو تا فرشته که شبا بادت بزنن .و دو تای دیگر که مسئول غذات باشن و پنج تای دیگر که به جات درس بخونن.. من اگر خودم را نداشتم چی می شد واقعا" ....

بهراد پیداش شد :)