آنجایی که ما ورزش می کنیم  همه نوع آدم پیدا می شود .. خوش اخلاق ترین آنها چاق ترینشان است .. خوشحال، بی خیال، بگو ،بخند . بقیه معمولی هستند .. به بعضی ها که نگاه می کنی انقدر به خودت امیدوار می شوی که فکر می کنی اصلا" نیازی به ورزش نداری . که این اصلا" خوب نیست  چون درجه تنبلی ات را چندین برابر می کند .. باید بگردی دنبال کسانی که چند درجه از خودت لاغر تر هستند و اسباب خجالت و شرمندگی ات را فراهم می آورند .

آنجایی که ما ورزش می کنیم همه گوشها به دو کلمه لاغری و چاقی حساس اند .. مثلا" وقتی یک نفر بیاید  داخل سالن و آن کس که متوجه آمدنش شده بگوید  وای ی ی ی ی ی چقدر لاغر شدی ی ی ی ی . ناگهان همه  کله ها به طرف صدا بر می گردد شاید با آنها بوده . از این جور توهمات زیاد به چشم می خورد ..

آنجایی که ما ورزش می کنیم دیگر چیزی به ذهنم نمی رسد بگویم فقط  وقتی از کنار این مغازه هایی که شیرینی(فقط از نوع باقلوا لقمه ای ) و شیرکاکائو و  شیر موز و پیراشکی و اسنک می فروشند یکی یکی رد می شوم مبارزه شدید بین ور خریدن و خوردن  و ور نخریدن و نخوردن شکل می گیرد .ور نخریدن  که بگوید همین دیروز بود که چیزی حدود 1000 کالری سوزاندی خرابش نکن  سرم را پایین می آورم و همینطور که راه می روم از گوشه چشم به آدمهایی که پول می دهند و می خرند و می خورند  نگاه می کنم . پس اینها که  پول می دهند و می خرند و می خورند چاق نمی شوند یعنی ؟؟؟