این را گفت و از آن نقطه شروع کرد به کشیدن یک دایره. و دوباره به نقطه بچگی که رسید پایین اش نوشت پیری .. مثل وقتهایی که می خواهیم صفر و 360 درجه را روی دایره نشان دهیم .. دستش را روی دایره چرخاند و گفت مهم این است اینجا چه جوری باشیم . پرسید کی می تونه بگه کی موفقه تو این دایره ؟ با خودم فکر می کردم این سوالات دیگر کلیشه  ای ست .. خوب معلوم است از نظر من کسی که به زندگی آن دنیا هم فکر کند و طوری بسازدش که لنگ نماند . یک  جواب کلیشه ای . یکی از ته کلاس گفت بستگی به این داره چقدر خودمون راضی باشیم از کاری که کردیم و زندگی رو درست زندگی کنیم . گفت دیگه ؟ کسی حرف نزد .گفت می خوام آخرش یک نتیجه ای بگیرم .. گفت مسائل را این روزها دقیق تر بررسی می کند گفت می دونید خدا شما رو چه جوری دوست داره ؟ طوری دوست داره و طوری حواسش بهتون هست که انگار تنها بندش هستین .اما ما چه جوری هستیم ؟ کلی خدای زمینی داریم . اینو زبونا" نمی گیم با رفتارمون نشون می دیم . گفت خدا گفته تو این دنیا من باهاتم . بهت توجه و کمک می کنم . اما تو اون دنیا  دیگه من کمکت نمی کنم . رفتار دنیویته که کمکت می کنه . دیگه خدایی نیست که روی کمکش حساب کنی و بگی خدا بخشنده ست .. اگه تو این دنیا نبخشیدت اون دنیا نمی بخشد.. برای لحظه ای کوتاه همه از فاز درسی به فاز معنوی رفتیم .. یکی دیگر از بچه ها گفت استاد همون بهره جریان رو شروع کنید بهتره . خندید.  گفت کسی می تونه موفق باشه که وجدانش در گیر نباشه و کسی وجدانش درگیر نیست که راحت زندگی می کنه و کسی راحت زندگی می کنه  که .... آمد جلوی تخته . سر ماژیک را جدا کرد و آرام نوشت :

ببخش و فراموش کن..