بی تو
نه بوی خاک نجاتم داد
نه شمارش ستاره ها تسکینم

 سیمین بر نازنین ، تو هم من را ببخش که رفیق نیمه راه می شوم و اینجا تنهایت  می گذارم ..  ببخش اگر خاطرت آزرده شد  اگر گاه تندی کردم اگر حرفهایم تو را رنجاند .. این وبلاگ ازمنی جان می گرفت که سر تا پا  تو بود حالا که می خواهی ره  غیر گزینی دیگر جانی برای نوشته شدن ندارد . فقط اما ای مهربان من ،  مراقب روزهای خوب من باش ......

  نیمکت کهنه باغ
خاطرات دورش را
در اولین بارش زمستانی
از ذهن پاک کرده است
خاطره شعرهایی را که هرگز نسروده بودم
خاطره آوازهایی را که هرگز نخوانده بودی

 **************