پنجره تا نصفه باز است ..  بوی خاک نمناک می آید . نفس هایم را عمیق می کشم مبادا ثانیه ای  این عطر را از دست بدهم.یاد غروب های خیلی  پیش می افتم. دم غروب که مامان به گلهای توی حیاط آب می داد .. دقیقا" همین بو می آمد . توی حیاط بازی می کنم ... مامان که می رسد به گلهای شمعدونی روی ایوون ‌/ در حیاط باز می شود و من می دوم سمت بابا و  مثل همیشه  می گویم  چی خریدی؟ و بابا مثل همیشه می گوید : سلامتو خوردی مگه؟

 صدای مرضیه از توی ماشین  بابا می آید که می خواند:

نیمه شبان تنها.. در دل این صحرا.. گم شده ی خود را می جویم

من که هم آوازم.. با سخن سازم .. راز جدایی را می گویم

.

.

. 

 صدای آهنگ که قطع می شود  مامان به برگهای درخت مو رسیده است . کمی بعدش بابا می گوید عجب هندونه ای خریدم .  دست و پای خاکی ام را به هوای هندونه شیرین می شویم . مامان همه گلها را آب داده و حسابی بوی خاک بلند شده و من کنار بوی خاک و هندوانه چقدر خوشبخت هستم ...