سیمین بر

farnazruhbakhsh — Fri, 06 Nov 2009 21:31:18 GMT

نشسته ایم دور هم میوه می خوریم من پرتقال پوست می کنم .. خاله " ک "می گوید چند شب است پشت هم در بندر عباس زلزله می آید .. همان لحظه عمه کوچیکه زنگ زده . گوشی را برداشته ام .. سریع می خواهد گوشی را بدهم به بابا .. بعد کمی گپ، بابا به عمه می گوید صبر کن بذارم صدات پخش شه همه بشنون ... من و مامان و خاله و شوهرش عمو" ص" گوشهایمان تیز شده .. می گوید توی بندر عباس امشب آماده باش اعلام کرده اند و ملت وحشت زده بساطشان را جمع کرده اند و رفته اند توی پارک و بیابون بخوابند .. می گوید زنگ زدم بگم فردا یه خبری از ما بگیرین اگه جواب ندادیم بدونین که ما مُردیم ... همه داد می زنیم که ای وای نه خدا نکنه و زلزله رو که پیش بینی نمیشه کرد و اینها .... می گوید آره می دونم طوری که نمیشه.. من صد تا جون دارم ... نصف پرتقال را خورده ام ..نصف دیگرش را دارم تعارف می کنم یکی بخورد ..

از آنطرف خاله گوشی رو برداشته و به همه فک و فامیل بندر عباسی زنگ زده ببیند موضوع چقدر صحت دارد ..اول به خواهرش زنگ زده ایشون تایید کرده که هیچ ، همان موقع داشته وسایل رو جمع می کرده بروند شب را در پارک سپری کنند .. بالاخره بابا نصف پرتقال را ازم میگیرد .. بعدش به دختر بزرگش زنگ می زند که شب رو توی خونه آپارتمانی شان نماند و برود خونه دوستش که چون ویلایی ست بشود راحت تر فرار کرد .. .. بعدش به دختر کوچیکش که او هم با دوستش بروند بیرون توی پارک و خونه نمانند ... خودشان هم بلیط این هفته را کنسل کنند هفته بعد برگردند ... بابا با صورت ورم کرده از پرتقال می گوید این زلزله نیست و مربوط می شود به ازمایش های ه س ت ه ا ی و دلیلش هم این است که در یک ساعت مشخص اتفاق می افتد و ... که همه تایید می کنیم.. هر وقت که حرف زلزله می شود امکان ندارد یاد زلزله 69 رودبار نیفتد ..آن موقع 6 سالم بود اما صحنه هایادم هست ....

پوست پرتقال را با چاقو ریز ریز می کنم و نگاهم به باباست که دارد از زلزله آن سال می گوید . ..به آن جا رسیده که خودش فرشید رو بغل کرده و مامان هم من رو و داریم از توی حیاط خلوت باریکی که اون موقع به حیاط اصلی راه داشت عبور می کنیم ...

farnazruhbakhsh — Thu, 05 Nov 2009 20:17:09 GMT

اینکه آقای پدر جان روزهای تعطیل می رود ماهیگیری ، بعد از 30 سال زندگی مشترک هنوز برای مامان تازگی دارد .. از وقتی که یادم می آید مامان سر فوتبال دیدن و ماهیگیری رفتن آقای پدر اخمهایش توی هم می رفت مخصوصا بیشتر وقتی که من طرف آقای پدر را می گرفتم ... و احتمالن مامان شانس آورده که پسر نشده ام ....امروز که پشت تلفن پرسیدم بابا کجاست گفت با نامزدش رفته ، کرم جمع کند .. و این معنی اش این می شود که آقای پدر فردا صبح زووووووود شایدم نصفه شب با نامزدش می رود ماهیگیری و چون فردا بعداز ظهر تیم محبوب فوتبال دارد ساعت 2 می آید خونه و چون خسته ست نمی آید دنبالم و چون خسته ست و فرشید هم نیست مامان می آید ...تازه همه اینها منوط بر این است که فردا صبح خواب نمانم ...

نامزد= رفیق چندین و چند ساله و پایه ماهیگیری آقای پدر است که همسر ایشون هم بابا رو نامزد شوهرش صدا می کنه ...

و البته نتیجه گیری اخلاقی اش این می شود که برای خانمها ،حتی برای من با روحیه نصفه و نیمه خانومانه ام و حتی با اینکه اعتقاد دارم هر آدمی باید عاشقانه یک علاقمندی معقول را دنبال کند، بین نامزد واقعی و نامزد مجازی فرق خاصی وجود ندارد...

* نوشتن هم مثل تمرین ریاضی که انقدر باید حل کنی تا دستت روان شود انقدر باید بنویسی تا نشود مثل الان، که از بس مدتی ست کم می نویسم یک ساعت است سر نوشتن همین چند خط گیج و ویج شده ام ...

farnazruhbakhsh — Mon, 26 Oct 2009 22:11:18 GMT

الان باید خواب باشم .. که مثلا" فردا ساعت 7 با نشاط از خواب بیدار شوم ورزش کنم .. می توانم تصور کنم صبح که می شود قیافه ام چه شکلی ست .. عین این آدمهایی که به زور می خواهند کاری انجام دهند .. بعد ورزش می آیم خونه و احتمالا" به مدت یک ساعت بیهوش می افتم توی تختخواب .. بعدش می آیم پشت میز ... بعدش اون متن رو که الان دو روزه سر یک پاراگراف گیر کرده ترجمه می کنم .. بعدش می روم دانشگاه .. چکیده سمینار رو تحویل دکتر می دهم .. اگر این بار هم موافقت نکرد همانجا می نشینم می زنم زیر گریه ... خجالت هم نه ، نمی کشم !!!

هم خونه دوم دارد بلند بلند و با هیجان تمام تیتر روزنامه نمی دونم چی را می خواند .. چقدر گاهی سکوت خوب است ها .. مخصوصا" حالا .. سکوت جز آن دسته از مواردی ست که آدم هر چند وقت یکبار هوس می کند ..الن هم که هوس کرده ام باید بلند شوم در اتاق راببندم .. دارد به هم خونه اول می گوید

می دونی اونایی که جدول کار می کنند احمقن؟

هم خونه اول تند و عصبانی می گوید یعنی مامان من احمقه ؟

دومی می گوید خوب بابای منم جدول حل می کنه ..

اولی : اتفاقا" بر عکس اونایی که جدول حل می کنند خیلی باهوشن ..

دومی : چه می دونم اینجا نوشته

اولی :................

در حین اینکه بحث می کنند کی احمق است کی نیست در اتاقم را می بندم .. کتاب دفتر های سبز شریعتی را فالگونه باز می کنم :

پر بودم و سیر بودم و لذتم تنها اینکه ..

آری کارم سخت است و دردم سخت

و از هر چه شیرینی و شادی و بازی ست محروم

اما ...

این بس که می فهمم!

خوب است ...

احمق نیستم .

با ستاره ها

farnazruhbakhsh — Mon, 12 Oct 2009 12:52:45 GMT

امسال ایروبیک می روم .. امروز هم اولین جلسه ش بود . یکی دو ساعت دیگر شبیه آدم آهنی ها می شوم این را از درد های خیلی ریزی که توی عضله های دست و پا و شکم ام حس می کنم می توانم بفهمم .. خوب معلوم است بعد سه ماه ورزش نکردن اینجوری می شود دیگر .. اما نسبت به پارسال که بعد از دو سال ورزش نکرده بودم دردش کمتر خواهد بود.. حالا باید دید دو ساعت دیگر این آدم آهنی قابلیت انجام دادن چه نوع حرکتهایی را دارد .. از این روزها دوست دارم خوشم بیاید ها .. اما بدم می آید.. زود بگذرند بروند پی کارشان .زنگ در را می زنند .. فکر کنم هم خونه ست ... صبح که می رفت دانشگاه گفت کلید نمی برم ..

می گوید غذا سفارش بدیم امشب ؟ می گویم آره بد نیست .. حوصله غذا درست کردن ندارم .. از پشت میز بلند می شوم می روم کنار پنجره ای که رو به چراغ های سو سو زن شهر است دست به سینه می ایستم. بلند می گوید چی می خوری ؟ اسپایسی؟ می گویم آره اسپایسی .. . یکی یکی پشت هم روشن می شوند و هم زمان آسمان تاریک می شود.. چه غروبی شده . پر از دلتنگی های عجیب و غریب .. مخصوصا" که صدای شجریان پسر ازتوی اتاقم می آید:

شب که می رسد از کناره ها.... شب که می رسد از کناره هااا ..

گریه می کنم با ستاره ها ... گریه می کنم با ستاره ها ..

گاهی خیالت

farnazruhbakhsh — Mon, 05 Oct 2009 23:42:18 GMT

هم خونه خواب است .. توی اتاق خودش .. من هم توی اتاق خودم با یک لیوان بزرگ نسکافه طبق معمول نشسته ام پشت میز روی سمیناری که باید پنجشنبه ارائه بدهم کار می کنم .. به خیلی چیزها فکر می کنم ... به روزهایی که در حین سادگی اش خیلی سخت گذشت .. و به روزهایی که در عین سختی اش ساده ... می دانی مثل تابلو های قدیمی روی دیوار که غبار زمان روی تن شان نشسته کمرنگ شده ای .. همیشه بغض نیست که تبدیل به اشک می شود ، گاهی اشک است که بغض میشود ...

گاهی شرایط طوری پیش می رود که ترجیح می دهی آن طور که می خواهی زندگی نکنی تا آن طور که می خواهد زندگی کند .. چه خوب که دین ات لرزید ... نمی لرزید جایمان عوض می شد .. آنوقت تو بودی که از خودت می گذشتی و من آن طور که می خواستم زندگی می کردم ... چه خوب آن که زندگی به میل اش می شود تو باشی و آن که از خودش نگذشته ، من !

صبح ظهر شب !!!

farnazruhbakhsh — Mon, 28 Sep 2009 20:43:18 GMT

صبح است و هوا خوب . یعنی حس خوبی می دهد به آدم .. نسیمی که صورت را نوازش می دهد دوست داری.. و دوست تر داری همینطور قدم بزنی .. بی مقصد باشد بهتر است .. اما خوب می دانی داری میروی دانشگاه ..توی حیاط هم همه یی ست بیا و ببین .. یکی به آن یکی می گوید با این استاد بر نداریااااا .. خفن سخت گیره .. یکی دیگر به آن یکی دیگر می گوید ریاضی 2 رو تابستون بردار و مردونه پاسش کن .. خنده ات می گیرد ..مردونه !!! می روی خدمات دانشجویی .. بعد از آنجا امور مالی .. از کنار صف طویلی که بی شباهت به صف شیر یارانه ای نیست رد می شوی .. ببخشید ... معذرت می خوام .. ببخشید ... یکی از ته صف می گوید خانوم صفه .. انگار خودم کورم نمی بینم که صفه .. می گویم کار بانکی ندارم و داخل می شوم ... به نیم دقیقه نمی کشد که می آیم بیرون .. یک بو هایی به مشامم می رسد ... دماغی در حال سوختن است انگار ..

ظهر است و خیابان شلوغ .. توی مرکز خریدی و از کنار بوتیک ها یکی پس از دیگری رد می شوی .. از کنار مانتو فروشی که می گذری یکی شان از پشت ویترین برایت دلبری می کند ... می روی تست اش می کنی .. خوشت می آید اندازه هم هست .. می دانی خوشحالی اما نمی دانی آفتاب از کدام طرف در آمده که به این راحتی رنگ و مدل و سایز دلخواهت را پیدا کرده ای .. بعد از کفش, مانتو یکی از پردردسر ترین کالاهایی ست که هر گاه قصد خریدش را داری پیدا نمی شود و هر وقت که قصد خریدش را نداری همینطور جلوی چشمهایت مثل علف سبز می شود و تو آی حرص می خوری ..

شب است و همه جا ساکت .. و خستگی ست که توی چشمهایت تلو تلو می خورد ...

farnazruhbakhsh — Thu, 24 Sep 2009 12:47:18 GMT

سوز بی جانی که درست از دیروز شروع شده توی خانه در رفت و آمد است و فعلا" کسی جدی اش نگرفته ... همه منتظر روزهای آفتابی برگریزان پاییزند ...

یادم رفت بگویم اول از اتاق من شروع کند .. حالا باید بشینم اینجا پشت میز هی چرت بزنم تا اتاق فرشید تمام شود و نوبت به اتاق من برسد ... به این فکر می کنم اگر موفق نشوم امروز یک ساعت بخوابم آن هم توی این هوای بارانی خواب آور ، حتما" امشب سردرد خواهم گرفت و خلقمان هم تنگ می شود و چهره مان عبوس و کلی پروژه درسی بالای سرمان وول خواهد خورد که با یک حرکت دست پراکنده می شوند و ده دقیقه بعدش دوباره بر می گردند سر جایشان و باز هی وول می خورند .. بعد اینکه اینها رو پست کردم بالش و پتویم را بر می دارم می روم اتاق مامان اینا .. حوصله وزوز پروژه های مزاحم را ندارم هیچ ...

!!!

farnazruhbakhsh — Tue, 22 Sep 2009 08:16:50 GMT

آدمی که نفس راحت بکشد خوشبخت است . حتی اگر عینکی باشد ...

stomachache

farnazruhbakhsh — Thu, 27 Aug 2009 20:56:18 GMT

دیشب همین موقع ها بود دل درد بدی سراغم اومد .. تا صبح زوزه کشیدم و به خودم پیچیدم .کابوس می دیدم .. سردم بود . خواستم هم خونه رو بیدار کنم بریم دکتر. دلم نیامد .. گفتم صبح که شد بیدارش می کنم ... صبح شد اما نتونستم .. یاد حرف مامان می افتم که می گفت آن موقع که دایی دانشجو بود 17 روز توی بیمارستان بستری بود و ما خبر نداشتیم .. دایی جان ما عمرا" به پای شما برسیم اما یه نموره به شما کشیده شدیم .. بی حال و بی رمق لباسم را می پوشم زنگ می زنم آژانس .. آرام قفل در را باز می کنم .. پله ها را مثل پیرزن های 80 ساله می آیم پایین .. روی آخرین پله می نشینم ماشین بیاید .. 10 دقیقه بعدش توی درمانگاهم .. منشی می گوید مریض که آمد بیرون شما برید تو ..

روی تخت کناری هم یکی مثل من خوابیده .. کسی بالای سرش نیست .. او هم مثل من دارد به پدرش می گوید بهش سرم وصل است .فقط آدم بچه ننه ای مثل من اینجور موقع ها مادرش را می خواهد ؟

بعداز ظهر ایران و توران باخبرند مریضم و تنها تنها رفته ام زیر سرم ... می دانم کار باباست .. اول به مامان می گوید بعد به فرشید بعد به مامان بزرگی و هر کس که در خانه را زد و آمد تو ... نگران است خوب ... الان که اینها را می نویسم کمی بهترم. میوه ها را قاچ کرده ام با آب و شکر گذاشته ام بپزد کمپوت شود .. هر چه هست از کمپوتهای بیرون که بهتر است .. هنوز آن طور که باید انرژی ام برنگشته ...می روم قرصهایم را بخورم و بخوابم .

farnazruhbakhsh — Thu, 20 Aug 2009 20:45:35 GMT

ساعت یک پی ام است .. یک ساعت قبلش بیدار شد ه ام . شبها که بیدار می مانم تا لنگ ظهر می خوابم .. زنگ می زنم به محیا قرار امروز را چک کنیم .. یک ربع به پنج مترو صادقیه ... چقدر بدم می آید از مترو.. بعدش سری به نت می زنم .. مثل هر روز ایمیل ها و ... ..

ساعت دو پی ام است .. دی سی می شوم کتابم را بر می دارم می روم روی تخت دراز می کشم .. کجا بودم ؟؟ آها صفحه17 " شاخه های گل یخ مثل نقاشی بچه ها، یکدیگر را خط خطی می کردند . به نک درخت ها هنوز چند تایی خرمالو بود ."

ساعت سه پی ام است .. گشنه ام . خب معلوم است آدمی که تا لنگ ظهر بخوابد ناهار را هم فراموش می کند .. شامش را هم .. دست چپ و راستش را حتی ... بخواهم غذا بخورم دیر می شود .. همینطور که لباس می پوشم یک تیکه کیک می گذارم دهنم .. کاش چای هم درست کنم .. نه دیر می شود . می آیم لنز بگذارم یادم می آید سمت راستی گوشه اش پاره شده .. این سری که رفتم مزرعه یادم باشد بروم پیش دکترم و یکی دیگر سفارش بدهم ... خوش و خرم از بله ها می آیم پایین .. یک سری کاغذ آشنا از دور چشمک می زنند .. جلو تر که می آیم می بینم حدسم درست بود فیش تلفن است . فوری کارکرد شبکه هوشمند را نگاه می کنم .. به به مبلغ بسسسسسسسیار ناچیز می باشد .. سلام .خوبین شما ؟؟؟ ... می گذارمش داخل کیفم . انگار نه انگار . خیال کرده می تواند روزم را خراب کند .. فکر نکرده دیگر بهش عادت کرده ام .. کور خوانده .. می روم خوش گذرانی و هیچ توجهی هم بهش ندارم .. فیش پررو ..